Երկիր, քարտեզդ թաշկինակ արին

Երկիր, քարտեզդ

հիմա նման է

կարմիր գաթայի,

դանակավորը

իր ուզած տեղից

կտրել է ուզում,

բայց և չգիտի՝

բախտի կոպեկը

շաղախում չկա,

ներսից կոշտացող

դառնություն ունի

ոսկորանման

ու կոկորդին է

մնալու նրա,

ում ախորժակը

գաթա է ուզում:

Երկիր, քարտեզդ

թաշկինակ արին,

վրան՝ արյունոտ

գծերով պատկեր.

ոչ մի գրպանում

երկար չես մնա,

ցավի ասեղով

պիտի ծակոտես,

ում մաշկը մոտ է

քո ծավալումին,

արցունքահամից

արյան հետքերը

դեռ կթարմանան:

Երկի՛ր, ափեափ

լցված դու բաժակ,

վախկոտի ձեռքով

քեզ տեղաշարժել

դժվար կլինի,

երբ որ ընդվզման

անձրևները գան:

Դու իմ մոխրացող

երբեմնի կրակ,

չի կարող մեկը

փայտեր չդնել

քո տաք մարմնին,

որ խարույկ դառնաս։

Ես հավատում եմ

հրաշքին նաև,

ներկադ անորոշ

չպիտի՛ լինի ,

քեզ Ավետյաց են

երկնավորները

անվանակոչել,

չթողնես երկի՛ր,

որ խաբված մնա

ևս մի պոետ.

չգիտես ինչու՝

հավատավոր է:

20.03.24

Հռիփսիմե Հովհաննիսյան

Մեկնաբանություններ